Dit zijn wij, Alex, Edwin, Marjan, Christian en vooraan Vera Vonk. Om
die tweede van links gaat het. Dat ben ik dus, Edwin Vonk, 49 jaar en sinds augustus 2004 weet ik dat ik de Ziekte van Kahler
(Multipel Myeloom) heb. Onze ervaringen (en meer) zijn te volgen via
deze site. 
| Home >> blogarchief >> januari 2006 |
 |
 |
 |
 |
 |
nr.63 Gitaarconcert (27 jan. 2006)
Alex had gisterenavond een concert. Niet om te kijken, maar om te geven. Hij zit al een 
tijdje op gitaarles en met enige regelmaat is er een uitvoering. Zo ook gisteren. Hij speelde samen met zijn lesgenoot Jochem en het klonk weer perfect.
Ik blijf het knap vinden als je zoiets kan. (op de foto staat Alex rechts)
Ik ben gelukkig weer aardig opgeknapt van de bronchitus en ga maandag weer aan de slag. Er zijn ook wat ontwikkelingen op het werk.
Er is een andere afdeling gevonden waar ik aan de slag kan. Schijnt ook weer iets met apllicatie-ontwikkeling met MS-Access te zijn, dus ik ben benieuwd en heb er zin in. Op 6 februari heb ik er een afspraak. Zo rond half februari zal ook bekend zijn of het mogelijk is om
me een werklokatie dichter bij huis te kunnen geven, wat helemaal ideaal zou zijn. Als ik weer ziek word (eigenlijk geen als, maar wanneer) is het toch erg prettig om je werk dicht bij huis te hebben.
nr.62 Bronchitus (17 jan. 2006)
Ik kom net van de huisarts. Sinds een week was ik al behoorlijk verkouden, maar nu was ik ook al een paar dagen flink aan het hoesten. Het leek soms of ik de longen uit mijn lijf hoestte. 
En dat deed me toch een beetje denken aan de longontsteking die ik in november 2004 heb gehad (zie log van 21 nov 2004).
Dus toch maar even de gang naar de dokter gemaakt.
Gelukkig was het geen longontsteking, maar ik bleek toch bronchitus te hebben. Ik kreeg een stapeltje recepten mee en kon direct door naar de apotheek voor een antibioticakuurtje en inhalers. Mooie apparaatjes trouwens, die inhalers.
Volgende week moet ik terugkomen bij de huisarts, tot dan hoest ik me er wel door.... 
nr.61 Omniworld (14 jan. 2006)
Gisterenavond ben ik met Alexander naar 'de voetbal' geweest. Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou doen. Zo zie je maar wat een positieve invloed kinderen op je kunnen hebben. In Almere hebben we sinds dit 
seizoen namelijk een profclub, Omniworld. We zijn nu al voor de derde keer geweest en ik moet zeggen; het is hartstikke leuk. Een gezellig stadionnetje waar je ook gezinnen tegenkomt en waar
geen rottigheid wordt uitgehaald.
En.... het voetbal ziet er leuk uit (tenminste voor een nitwit als ik) en ik heb ze nog niet zien verliezen (1 keer gelijk en 2 keer gewonnen). Gisterenavond
moesten we wel de ijzige kou trotseren, maar we waren niet alleen.Het stadion was goed gevuld. Ik denk dat de gratis toegangskaartjes uit de krant daarbij wel hebben geholpen, maar toch. Na een leuke wedstrijd en een 3-1 winst konden we weer huiswaarts keren. Wat ik wel heel bijzonder vond was de time-out midden in de wedstrijd. Had ik nog nooit van gehoord. Wat bleek, de keeper van tegenstander Telstar-Stromvogels had hoge nood. Dus werd de wedstrijd even stilgelegd zodat de keeper naar hartelust kon plassen.
Nog even serieus, ik kreeg vandeweek bericht dat het amerikaanse onderzoek naar Thalidomide (één van de medicijnen die ik slik) is stopgezet.
De reden hiervoor is het feit dat de resultaten zo goed zijn dat men ook de deelnemers aan dat onderzoek die géén Thalidomide slikken in de gelegenheid
wil stellen het ook te slikken. Het komt er in het kort op neer dat het bij de patiënten die Thalidomide slikten drie keer langer duurde dan bij degenen
die het niet kregen. Posistieve ontwikkelingen dus. Misschien komt het nog wel eens zover dat ze de terugkomst van de ziekte zover uit kunnen stellen
dat je er 110 mee wordt....
nr.60 Door de pijngrens (6 jan. 2006)
Nee, schrik niet, niet mijn pijngrens. Het betreft het boek dat Lance Armstrong in 2000 heeft uitgebracht. Ik was vandaag namelijk bezig met het het onderdeel polsbandjes. van de site (neem vooral een kijkje) en kwam automatisch weer bij dat boek uit. Voor degenen die het niet weten, in 1997 heeft Lance de Lance Armstrong Foundation 
opgericht en die sitchting kan je onder andere sponsoren door een geel polsbandje te kopen. In Nederland werd het een hype waarbij ik soms dacht dat men niet eens wist waar die bandjes over gingen. Op een gegeven moment zag je ze in alle kleuren en menig koopman speelde daar handig op in.
Terug naar het boek. Ik heb het van mijn vader gekregen toen ik in augustus 2004 in het ziekenhuis lag (ik had er zelf om gevraagd hoor). Ik lag er nog vers, maar had om de een of andere reden een sterke behoefte om het te lezen. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat je wordt geconfronteerd met kanker en ook wil weten hoe dat niou bij een ander is gegaan. Ik ben echter maar tot halverweg gekomen, verder kon ik gewoon niet gaan. Was er nog niet aan toe denk ik.
Ik dank dat dat moment nu gekomen is. Ik heb het nu voor me liggen. De bladwijzer van Diddle (van Vera geleend en vervolgens vergeten) zat er nog in. Vera blij, want het was een mooie bladwijzer!
Ik kan het iedereen (die tegen dit soort verhalen kan) aanraden. Ik weet niet of ik Lance wel zo'n aardig mens vind, maar heb wel respect voor hoe hij met zijn ziekte is omgegaan. En daardoor eigenlijk ook voor mijzelf en mijn gezinnetje....
nr.59 Een nieuw begin deel 2 (5 jan. 2006)
Een nieuw begin. Zo begon ik een jaar geleden een log met bijna dezelfde titel. Wat is er veel gebeurd sinds die
tijd. Er waren toen net stamcellen bij me afgenomen en ik was in afwachting van de stamceltransplatatie in maart. Dat is allemaal geen prettige tijd geweest voor ons en dan druk ik me nog voorzichtig uit. Maar ik ben er nog steeds en ik ben van plan nog een tijdje te blijven ook.
Ik wens iedereen voor dit jaar (en de komende jaren) een gelukkig en vooral gezonde tijd toe. Hoewel, ik voel me sinds vanmiddag niet meer zo patent.
Wat is er aan de hand: ik word verkouden!!! Wie had dat gedacht, dat ik ook nog 'normaal' ziek kon worden. Nog niet zo lang geleden zou dit erg slecht nieuws voor me zijn, maar ik ga er vanuit dat mijn weerstand weer zo goed op orde is dat ik die bacillen binnen de kortste keren mijn lichaam heb uitgewerkt. Ik denk dat ik nog maar even een madarijntje naar binnen gooi en morgen een zak sinaasappels in huis haal.
We zijn vandaag trouwens naar Amersfoort geweest om te winkelen (nou ja, kleding voor de kids kopen), dus ik brei er maar een eind aan en duik
mijn bed in.