Dit zijn wij, Alex, Edwin, Marjan, Christian en vooraan Vera Vonk. Om
die tweede van links gaat het. Dat ben ik dus, Edwin Vonk, 49 jaar en sinds augustus 2004 weet ik dat ik de Ziekte van Kahler
(Multipel Myeloom) heb. Onze ervaringen (en meer) zijn te volgen via
deze site. 
| Home >> weblog blogarchief >> februari 2005 |
 |
 |
 |
 |
 |
nr.25 Herbal essence (18 feb. 2005)
Yes...., yes....,yes.... Ik heb vandaag de haartje weer kunnen wassen. Dat betekent niet dat mijn hoofd weer vol zit met blonde lokken, maar het begin is er. Het is wel weer jammer dat ik nu al weet dat het er in maart weer helemaal af gaat, maar terugkomen doet het in ieder geval wel. Want dat zeggen ze wel, maar je weet maar nooit. Verder heb ik (gelukkig) weinig te melden, het gaat redelijk goed met me en de studie webdesign verloopt ook lekker.
nr.24 Schrik (9 feb. 2005)
Nee, niet schrikken bij het lezen van de titel van deze log, het valt mee. Twee schrikmomenten zijn op mijn weg gekomen. De tweede schrik werd ondergaan toen mijn PC definitief de geest gaf. Vandaar dat het even duurde eer ik weer een log kon plaatsen (hoewel ik moet bekennen dat ik al weer een paar dagen online ben, maar geen zin had (kan gebeuren).
De eerste schrik ontmoette ik bij mijn bezoek aan de orthopedisch chrirurg. U weet misschien nog wel; dat was de 'ontdekker' van mijn ziekte en degene die mij in het korset heeft gehesen. Er waren nieuwe MRI-scans gemaakt en die zouden nu getoond worden. Gelukkig zagen de nieuwe scans er goed uit (tumor verdwenene en ruimte tussen wervelkolom en zenuwbaan. Nee, dan de scans van augustus. Die had ik nooit gezien en dat was pas schrikken! Er was een tumor zichtbaar dat wel zo groot was als een flink kippenei (of is het nou kippe-ei o.i.d.?) en dat zat precies tegen mijn zenuwbaan te drukken. ik begrijp nu waarom iedereen toen zo druk en nerveus was. Ze waren echt heel erg bang voor een dwarslaesie (weer zo'n rotwoord, nou vette pech als het fout is). Ik kan nu nog niet begrijpen dat ik totaal geen last heb gehad van uitval, zelfs niet van tintelingen.
Ik mag nu gelukkig wel douchen, zittend, dat wel. En als ik zit mag mijn korset los of zelfs wel af. Met afdoen ben ik wel terughouden hoor. Als alles goed verloopt gaat mijn ingestorte wervel met de boven- en onderliggende wervel vergroeien. Dat proces is al gaande, maar nog niet voltooid. Ik moet half april - na mijn stamceltransplantatie - weer een MRI laten maken. Er kan dan bekeken worden wat de invloed van die behandeling op mijn wervelgenezingsproces' is. Ja, je blijft bezig.
Zo, voldoende voor vandaag...