pagina
site 
extern
nr.134 Walkabout (20 februari 2008)
Kuur 3, dag 2. Gisteren het eerste infuus van de derde kuur gehad. Als de verwachting klopt moet ik hierna dus nog 15 infuusjes krijgen. Nou ja, het wordt al een beetje routine, dus dat komen we wel door. Het ziekenhuis was trouwens eenbeetje in rep en roer, want er wordt flink aan- en verbouwd en dat is al zover gevorderd dat men intern al aan het verhuizen is geslagen. Ook de kurenkamer gaat naar een véél mooiere lokatie, maar dat is natuurlijk weer uitgesteld! Ik zal eens op de planning kijken of ik dat nog meemaak, want er schijnen ook laptopjes te komen en dan kan ik live bloggen!
vandaag was het weer zover; ik ging weer eens kijken of het Nordic Walken - wat ik altijd met veel plezier deed, maar even mee moest stoppen - tot de mogelijkheden behoorde. Met andere woorden: zou ik het weer kunnen! ik wilde al eerder een poging wagen, maar was toch een beetje bang dat ik de afstand en het tempo die normaal met de groep wordt gelopen niet aankon.
Maar daar is wat voor mij op gevonden; een eigen personal trainer. Wie had dat kunnen denken dat dat nog eens zou gebeuren. En niet zo maar één, maar clubikoon Herman gaat mij begeleiden zodat ik toch aan de wandel kan. Want niet allen een gezonde
geest in een gezond lichaam, maar een gezonde geest in een ziek lichaam kan ook geen kwaad. En actief bezig zijn helpt nu eenmaal de geest ook in conditie te houden en ik ben er van overtuigd dat het zieke lichaam daar weer van profiteert.
Zo gezegd, zo gedaan. En ik moet zeggen dat het best goed ging. We hebben een uur gelopen en het tempo viel ook best mee. ik was na afloop natuurlijk wel moet, maar niet uitgeput of zo (en twee bakjes overheerlijke wiener melange hielpen daar ook bij). En dat geeft moed. Zoveel moed om in ieder geval een principe-afspraak voor volgende week woensdag te maken.
het is op de linkerfoto denk ik niet helemaal goed te lezen, maar op de rug van Herman staat zijn lijfspreuk: Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. En die houden we er in.
nr.133 Tour (18 februari 2008)
Vandaag was de laatste dag van de tweede kuur aangebroken. Heb er dus al 6 weken op zitten, de tijd vliegt. Vandaag had ik een afspraak in het ziekenhuis, omdat ik, voor ik met de volgende kuur mag starten, eerst nog naar de " dopingcontrole" moest. Ik had netjes mijn plasje ingeleverd (eigenlijk een buisje van dat rode vocht, maar anders klopt het niet qua doping) en kreeg vandaag de uitslag. Nou, geen diskwalificatie, dus ik mag verder met de volgende etappe.
Wat zijn we toch weer leuk aan het metaforen, niet. Want degenen die mij kennen weten wellicht dat er in mij een fervent wielerliefhebber schuilt, die vroeger alles van de Tour netjes tot in detail bijhield. En dit is net een Tour de France, waarbij de etappes elke keer een stukje zwaarder zijn. En van Tour zijn we natuurlijk snel bij "collega" Lance Armstrong, en dan direct door naar Sheryl Crow die net het prima te beluisteren album Detours heeft uitgebracht (zie de luistertip). En zo is de cirkel weer rond. Nou ja, ik weet ook niet waar ik zoveel onzin vandaan haal...
In ieder geval morgen dus de derde kuur. de verwachting is dat er toch een kuur of zes nodig zullen zijn. Daarna een paar weken rust en volgt de stamceltransplantatie in het AMC. Voorlopig ben ik dus onder de pannen.
nr.132 Zat (12 februari 2008)
Nou, de titel dekt de lading vandaag volledig. Ik was het helemaal zat. Werd vanochtend wakker met een knallende koppijn en voelde me als een zombie. U weet wel, van die wezens die in de clip Thriller van Michael Jackson rondlopen. Dat album bestaat 25 jaar, dus ik mag van een jubileumgevoel spreken. Ik zit nu in mijn kuurvrije weekje, maar heb het gevoel dat ik aan het afkicken ben.
Het meest maak ik me toch zorgen om de neuropathie, bijwerking van de Velcade. Mijn onderbenen zijn al aardig gevoelloos en dat benauwd me behoorlijk, want ik wil toch door met de kuren en niet gedwongen worden te stoppen doordat ik letterlijk door mijn hoeven zak. En helaas gaat het met de handen ook een beetje de verkeerde kant uit. Het schijnt dat zo lang ik de knoopjes van mijn overhemd dicht kan knopen het nog niet verkeerd gaat. U begrijpt, ik loop tegenwoordig alleen in overhemden met kleine knoopjes.
Nou, genoeg gezeurd. 's Middags begon ik alweer wat op te knappen en morgen gaat het vast weer veel beter (lijfspreuk 13: morgen gaat het altijd beter).
nr.131 Stapelen (9 februari 2008)
Kuur 2, dag 12. Ik ben er nog, hoor. Aleen een tijdje geen, niet geblogd. Gisteren heb ik de de vierde en laatste infuus van deze kuur gekregen. Zoals ik al eerder vertelde wordt het uiteindelijke middeltje waar het om gaat - Velcade - in ongeveer 3 seconden ingespoten. Maar dat mag alleen door een arts worden gedaan. En gisteren was het druk, dus kan je dan zo een uurtje of anderhalf zitten wachten, om dan toch door een assistent ingespoten te worden die de hele tijd al rondliep. Dat is dus de reden dat ik altijd een een goed gevulde boekentas meesleep. Daarbij kwam ook dat ik tussen de middag mee mocht eten. En ons soort patiënten vinden ze toch een beetje zielig, dus dan mag je allerlei lekkere broodjes uitzoeken. Ik zie al eerder, het heeft ook wel voordelen.
Ik krijg trouwens wel de indruk dat de kuurtjes beginnen te stapelen. Het wordt elke keer een beetje zwaarder en ik kijk nu gewoon uit naar de aankomende week, waarin ik "vrij" ben en dus niet aan het infuus hoef. Kunnen we lekker een beetje bijkomen.
