pagina
site 
extern
nr.96 Blackie (30 mrt. 2007)
Afgelopen zaterdag ben ik met collega Jan-Carel op zijn uitnodiging naar dé gitaarbeurs in Veenendaal geweest. Hij speelt goed, ik een beetje bas, dus de hal waar normaal de Veenendaalse Klein Puimveevereniging huist was vandaag voor ons Mekka. Als je dat niet gewend bent val
je wel in een aantal verbazingen hoor. Zo is vintage erg in. Dan wordt er een pracht van een gitaar gebouwd, die vervolgens met de nieuwste technieken tot een staat teruggebracht die een lang leven vol Rock'n'Roll laat zien. En de kassa maar rinkelen natuurlijk, want ze zijn populair hoor, die gerèlikte vintatsjgitaren. Zo heb je Eric Clapton, had ik wel eens van gehoord. Maar Blackie, zijn beroemde Strat, kende ik nog niet. Nu wel. Tenminste een nagemaakte, echt oud gemaakt, net Blackie. Kosten 20.000 Euri. Een groot goed, dat vintage...
Maar ja, dan loop je in zo'n hal, druk, volgepakt met mensen. Mensen die hoesten, niezen en wat nog niet meer. Ik weet het, moet ik eigenlijk niet doen. Te laat, dus verkouden, zere keel, hoesten (de longen zowat uit het lijf). Maar het was wel leuk....
nr.95 APK (23 mrt. 2007)
Deze week moest onze trouwe vierwieler naar de garage voor de APK. Nu is dat beestje al ruim 8 jaar oud en Koreaan, dus liep de spanning aardig op. Want met garages is het zo dat het altijd meer is dan je dacht of verwacht. En dan spreek je af dat je gebeld wordt als het klaar is of als er iets bijzonders is gevonden. Dus de hele dag in spanning bij de telefoon, maar wat er gebeurt, er wordt dus niet gebeld. Uiteindelijk werd de spanning ondraaglijk en belde ik zelf dan maar. "O, meneer Vonk, de auto is nèt klaar" (ja, tuurlijk). "wat zijn de kosten?", durf ik toch maar te vragen. Ik doe mijn nogen maar vast dicht als het verlossende antwoord klinkt: "29 euri meneer". De wonderen zijn de wereld dus toch niet uit.
Neef Vincent ligt in het ziekenhuis voor een operatie. 15 jaar en dan helemaal alleen in een kamertje. Op de afdeling orthopedie. We moeten maar veel op bezoek, want dat lijkt me geen pretje voor hem.
Het is heel toevallig dezelfde afdeling waar ik, al ruim 2½ jaar geleden werd binnengebracht. Alsof ik niet was weggeweest, bijna niets veranderd. Wat een rare gewaarwording om daar weer terug te zijn! Maar ik ging nu in ieder geval lopend naar binnen en weer lopend naar buiten!
nr.94 Fittness (20 mrt. 2007)
Gisteren ben ik naar de bedrijfsarts geweest. Voor controle. Want dat moet van de wet, elke zes weken op controle. Nou ja, er wordt eigenlijk niks gecontroleerd. Er wordt meer gevraagd. Hoe het gaat en zo. En het gaat goed. En daarom mag ik nu weer iets meer uren in de week werken. Twee dagen van zes en twee van vier uur. Samen twintig, dus we zijn al op de helft.
Wat ik eigenlijk veel interessanter vind is dat ik binnenkort wordt getest. Moet ik allerlei inspanningstesten doen en dan wordt bekeken hoe mijn lichaam dat opvang. Hoe snel mijn hart weer rustig is na een stukkie fietsen of zo. Op een hometrainer dan hè. Niet buiten, want dat is te koud voor degene die de test afneemt.
En dan nog wat; deze jongen verjaart morgen! En elke keer is toch een soort van mijlpaal. Zo van "die heb ik en neemt niemand me weer af". Felicitaties mogen in het gastenboek!
nr.93 Marathon365 (18 mrt. 2007)
Vandaag zag ik op RTL4 het programma Mens en Lijf, een 'gezondheidsprogramma', dat deze keer in het teken stond van longkanker. Behalve een indrukwekkend portret van Josine van Dalsum, ook een verslag over Richard Bottram. 
Richard werd ook getroffen door longkanker toen zijn vrouw in maart 2005 op 37-jarige leeftijd aan deze ziekte overleed. Naar aanleiding van dit grote verlies besluit Richard een jaar lang dagelijks een marathon te lopen door 14 landen in Europa, om zoveel mogelijk sponsorgeld bij elkaar te lopen voor onderzoek en directe ondersteuning van kankerpatiënten, hun naasten en nabestaanden.
Denk je eens in, elke dag een marathon lopen, een heel jaar lang. Vandaag heeft hij marathon 232 gelopen, van Salzburg naar Freilassing in Duitsland. Neem eens een kijkje op de site Marathon365 of bekijk de aflevering van Mens en Lijf.
nr.92 Voetbalfan (16 mrt. 2007)
Er was wel zeker een reden dat ik een hele tijd niet heb geblogd. En dat was niet dat er niets te melden was, maar dat het te druk was om een momentje te vinden om es ff rustig achter de PC te kruipen om een stukkie te typen. Nu dus wel. En omdat ik vanavond toch bezig was, ben ik direct maar even aan het sleutelen gegaan met de vormgeving. Wordt wel wat vind ik (nog niet geheel klaar, hoor)
Laat ik eerst beginnen met de uitslag van het bloedonderzoek van 22 februari. Niets aan het handje gelukkig. Ik mocht zelfs kiezen of ik over 6 of over 4 maanden terug wilde komen. ik heb toch maar voor 4 gekozen, blijft de vinger aan de pols. We zijn trouwens met zijn allen die week gezellig ziek geweest. Alleen Christian ontsprong de dans.
Vera is lid van De Waaghalzen, de AZ juniorclub. En van deze club kreeg ze een uitnodiging om als spelerescorte mee te gaan naar de uitwedstrijd Utrecht-AZ op 4 maart! Dat betekende dus hand-in-hand met een speler voor de wedstrijd het veld op lopen. En dat wilde ze wel. En ik mocht mee al begeleider. De foto's zijn te bekijken op de site. De wedstrijd werd (natuurlijk) gewonnen door AZ met 4-0.
Afgelopen week was me helemaal eentje. Vorige week vrijdag op bezoek theater Orpheus in Apeldoorn voor Motel Westcoast (fantastisch!), zondag naar AZ - Feijenoord (0-0), dinsdag naar Marc-Marie Huijbregts, een aanrader. Alleen jammer dat de voorstelling in dat vreselijke nieuwe theater in Almere werd gegeven. En last but not least gisteren de UEFA-cupwedstrijd van AZ tegen Newcastle United. Wat een spanning en sensatie! En dan nog onverwacht door naar de volgende ronde ook.
Zo, het is inmiddels laat geworden, morgen weer een hockeydag, dus ik stop ermee.
