Dit zijn wij, Alex, Edwin, Marjan, Christian en vooraan Vera Vonk. Om
die tweede van links gaat het. Dat ben ik dus, Edwin Vonk, 49 jaar en sinds augustus 2004 weet ik dat ik de Ziekte van Kahler
(Multipel Myeloom) heb. Onze ervaringen (en meer) zijn te volgen via
deze site. 
| Home >> blogarchief >> augustus 2005 |
 |
 |
 |
 |
 |
nr.43 Jubileum (18 aug. 2005)
Ja, beste mensen, het is al een jaar geleden dat er bij mij instortingsgevaar dreigde. Een jublileum dat ik maar aan mij voorbij laat gaan (een vreemd gevoel van deja vu komt bij bij op (voor de intimi :D )). Een jaar dat achteraf omgevlogen is. En ondanks alles gaan we morgen nog een paar weekjes naar de camping. En wie had tot voor kort gedacht dat dat nog mogelijk was. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat ook het weer mee gaat werken, want de zomer valt dit jaar op 20 augustus. De camping waar we naar toe gaan is qua automatisering vrij modern, met internet-PC's en 'hot-spots' en zo, dus wie weet log ik nog eens live vanuit Troismontagnes (Driebergen). Nog even over de haardos, ik had ingeschreven voor krulletjes en goudblond. Nou, het goudblond is grijs geworden, maar de krulletjes heb ik gekregen....
nr.42 Musical (8 aug. 2005)
Heb ik gisteren een logje zitten maken, kom ik er net achter dat ik 'm niet heb opgeslagen. Het ging dus over de groep8-musicals die we twee weken geleden als trotse ouders bijgewoond hebben. Ja, twee, want er gaan twee kids tegelijk naar de 'middelbare'. Bij één van die musical gebeurde iets opmerkelijks wat ik jullie toch niet wilde onthouden. Bij de musical van Alexander werd ongeveer halverwege het podium ontruimd. Vonden we vreemd, want we hadden de dag daarvoor die van Christian al gezien en dit leek niet in het script te horen. Toen verscheen Alexander met zijn gitaar. "ik ga nu een liedje spelen voor mijn vader omdat hij zo'n moeilijk jaar heeft gehad" vertelde hij aan de volle zaal. En daar speelde hij één van mijn favoriete nummers van Bløf en hij zong er ook nog bij. Hield het natuurlijk niet droog (nu ook weer bijna niet, hoor). En dan weet je gelijk weer waar je het allemaal voor doet, toch?
nr.41 Werken (3 aug. 2005)
Vandaag ben ik weer naar (en aan) het werk geweest. Ja, vader is weer aan de slag. En blij dat ze thuis zijn! Nou moet ik bekennen dat een jaar lang bij de deur lopen niet goed is voor elke soort van relatie. Ik werk nu drie dagen per week, op maandag, woensdag en vrijdag. Ik ben in juni voorzichtigjes begonnen met 3 uur per dag, maar deze week is dat al opgelopen tot zes uur. Op maandag werk ik in Apeldoorn (voor de ingewijden: bij FABI) en u hoort het goed; 's ochtends komt de taxi voorrijden en 's middags weer. Op woens- en vrijdag werk ik Almere. Ik ben daar hartelijk welkom geheten door de collega's van Randmeren (ja, de 'blauwe' kant) die wel een plekje voor me vrij hadden. Kortom, een ideale oplossing! Ik ga de werktijden nu succesievelijk uitbreiden, want per 1 oktober moet deze jongen weer voor 100% aan de slag zijn. Dit met dank aan de wet Poortwachter en de hypochonders die het voor ons 'echte' zieken goed verpest hebben. 1 oktober staat al voor de deur en ik had het liever wat langzamer opgebouwd, maar ja, er moet wel brood op de plank (blijven) komen. Ik ga nu maar snel onder de wol, want het is zo weer vrijdag en dan moet ik wel weer fris zijn.