Dit zijn wij, Alex, Edwin, Marjan, Christian en vooraan Vera Vonk. Om
die tweede van links gaat het. Dat ben ik dus, Edwin Vonk, 49 jaar en sinds augustus 2004 weet ik dat ik de Ziekte van Kahler
(Multipel Myeloom) heb. Onze ervaringen (en meer) zijn te volgen via
deze site. 
| Home >> blogarchief >> augustus 2007 |
 |
 |
 |
 |
 |
nr.107 House (28 augustus 2007)
Vanavond heb ik naar een aflevering van de Amerikaanse
TV-serie House MD gekeken. 
Een
ziekenhuisserie met in de hoofdrol Hugh Laurie als dr. House, die ik
volgens mij nog kende als helft van het Engelse komiekenduo Fry en
Laurie. Maar dat is alweer een flinke tijd geleden. Affijn, die serie
scheen de moeite van het bekijken te zijn, dus ik zat vanavond voor de
buis.
Inderdaad wel een leuke serie, die het voornamelijk van de
hoofdrolspeler moet hebben. De aflevering van vanavond ging over een
jongetje dat via een Aziatische jeugdzonde van zijn vader Lepra bleek
te hebben. Een wat bleek, o toeval, het redmiddel bleek een inmiddels
goede bekende te zijn, namelijk Thalidomide. Ik had het eerst niet door
vanwege de uitspraak, zoiets als dzulidomaaid.
Maar Hugh is dan ook een engelsman uit Oxford. Nog even en we worden
nog beroemd. Wie weet zit er nog wel een eigen serie in.
Nu we het toch over pillen hebben, vandeweek is er geruisloos
een
soort van jubileum gepasseerd. Het was namelijk exact 3 jaar geleden zwarte vrijdag.
Drie jaar ziek. De tijd vliegt. Ik weet nog dat ik destijds na lang
treuzelen even het internet opging en de site van de CKP bezocht. Ik
werd direct frontaal getroffen door vermelding van een
levensverwachting van drie jaar. Ik weet nu dat dergelijke berichten
beter genuanceerd kunnen worden, maar toen zonk de moed me bijna in de
schoenen. Bijna...
En inmiddels ben ik die drie jaren verder en ben er nog steeds. En het
gaat goed met me. Dus ik wil iedereen die op het punt is aanbeland waar
ik toen was zeggen: probeer positief te blijven ook al is het vaak
moeilijk en laat de moed niet zakken.
nr.106 Verdriet door je hoofd (24 augustus 2007)
Hebbu dat nou ook altijd. De tijd lijkt steeds sneller te
verstrijken.
Je kijkt even de andere kant op en je bent weer een week verder.
Als ik de afgelopen week bekijk mag ik zeggen dat die goed is verlopen.
Dat
begon al met de eerste competitiewedstrijd van AZ, thuis tegen VVV
Venlo.
Ik snap trouwens niet waarom nu de plaatsnamen achter de clubnaam
worden
gezet. VVV betekent immers Venlose Voetbal Vereniging.
En daar
komt dan nog eens Venlo achter. Beetje dubbel op, maar dat terzijde.
(nog
eentje: ABN Bank, wie weet er meer?) Maar goed, de eerste overwinning
is
binnen en aanwinst Ari werd al luid toegezongen.
Afgelopen maandagavond werd er een indrukwekkend TV-programma
uitgezonden. Nee, niet over Jos Brink, maar de documentaire Verdriet
door je hoofd over kinderen
waarvan een ouder kanker heeft. Of beide ouders. Dan zie je Nina van 7
een tekening maken. Normaal plaatje denk je tot ze uitlegt dat haar
vader
kanker had en nu dood is. En tekenen helpt tegen het verdriet. Ik
hoorde laatst iemand vertellen dat sinds hij kanker had de tranen
dichterbij zijn, je staat als het ware dichter bij je emoties. En dat
is
dus helemaal waar, zeker als je zo'n meisje hoort vertellen. Bekijk
de uitzending
Aanstaande maandag (27 augustus) keren de documentairemakers terug naar
deze kinderen die ze zes jaar geleden hebben gefilmd. Nederland 2,
22.40 uur
Inmiddels zit mijn tweede werkweek na de vakantie er op.
Tachtig procent
werk ik nu en dat gaat prima. Woensdag is mijn thuiswerkdag en maak ik
gebruik van een telewerkplek. En daar komt nog een aparte ADSL-lijn
ook. In
september werd vandeweek verteld. "Moet er nog gegraven worden? Voor de
kabel", vroeg ik. Bij wijze van grap, want dat hoeft tegenwoordig niet
meer. "Waarschijnlijk wel" was het antwoord. Daar ben ik eigenlijk niet
zo
blij mee. Zijn we de tuin aan het veranderen, willen ze 'm weer
opengraven.
Maar even afwachten wat de meneer van KPN te vertellen heeft. Misschien
hebben ze er de pest in dat ik ons KPN-abonnement heb opgezegd en naar
Orange ben gegaan. Pakken ze me toch nog terug.
nr.105 Jos (17 augustus 2007)
Het is vrijdag, de eerste werkweek na de vakantie zit er weer op. En op mijn nieuwe werkplek natuurlijk. En dat is erg goed bevallen hoor. Ik mer allen dat ik toch nog wel moet wennen. En dan voornamelijk aan het twee keer reizen naar Apeldoorn. Je bent toch bijna 5 uur per dag aan het reizen. lang leve het OV! Maar er is misschien een mogelijkheid dat ik één dag mee kan rijden met een collega. Die is wel net voor drie weken met vakantie gegaan, dus dat moet nog even wachten.
Vandaag kwam ook het bericht dat Jos Brink slachtoffer van
(darm)kanker is geworden. Het slaat echt niemand over en toch is het
altijd weer schrikken. Het lijkt wel of je het steeds vaker hoort, ook
in de eigen omgeving. Ik ben dan ook heel dankbaar dat het momenteel
best goed met mij gaat. Ik weet dat dit natuurlijk kan (en zal)
veranderen, maar dit neemt niemand meer van me af...
nr.104 Apeldoorn (15 augustus 2007)
En
ik maar denken dat sporten tot het verleden behoort. Is helemaal niet
zo! Als ik de krant mag geloven tenminste. Mijn oog viel vandeweek op
een artikel in de Metro waarin gewag werd gemaakt van de World
Transplant Games. Ik dacht er niet zo goed bij na tot ik las wat voor
transplantatie de geinterviewde sportster had gehad. Ik dacht aan
nieren, een hand of een Jolingtoupetje of zo. Maar nee, ze had een stamceltransplantatie gehad! Heb ik ook! Ik ga direct in training. Maar wel iets
gemakkelijks, dammen of zo...
En eergisteren ben ik dus aan een nieuwe baan begonnen. Én naar de bedrijfsarts geweest. Om met de laatste te beginnen; ik mag nu 32 uur gaan werken, 80 procent dus. En met een paar weken kan ik dat uitbreiden naar full-time. Dat ziet er dus prima uit.
Ook heb
ik kennis gemaakt met mijn nieuwe collega's en ik denk dat ik mij in
dat team best thuis zal gaan voelen. En ik heb weer een eigen werkplek
met een eigen telefoon! En een eigen nummer! Dan ben pas weer iemand.
Het lijkt er op dat het normale leven weer gaat beginnen. Ja voor even
dan, maar even wegdromen mag ook wel eens. Toch?
Twee dagen (maandag en donderdag) reis ik naar Apeldoorn en dat is met
de trein een héél eind. Afgelopen maandag was wel een heel lange dag.
's Ochtends de trein van 6.26 u. en 's avonds pas om 19.15 u. thuis.
Dat is wel een beetje teveel van het goede, maar ik moet zeggen dat het
qua vermoeidheid wel meeviel. Op dinsdag en vrijdag werk ik op het
kantoor in Almere en woensdag is een thuiswerkdag. Op deze manier is
het voor mij heel goed te doen. Voor die thuiswerkdag krijg ik zelfs
een telewerkplek. Sterker nog, de laptop heb ik al en een ADSL-lijn
volgt nog. Alle lof voor de werkgever. Ze kunnen het dus niet alleen
makkelijker maken, maar ook leuker.
Zaterdag begint de voetbalcompetitie weer. Dus wij reizen weer
af
naar Alkmaar, want ook dit jaar hebben we weer een seizoenkaart. Vorige
week zijn we nog naar de open dag geweest, waar we o.a. een training
hebben bijgewoond. Louis verzorgde niet alleen de training, maar ook
het commentaar. Nu kan je van hem zeggen wat je wil, maar als het met
het trainen verkeerd gaat kan hij altijd nog de entertainersbussiness
ingaan. Het belooft met dit team in ieder geval weer een mooi seizoen
te worden.
nr.103 Over (9 augustus 2007)
Mooi hè, zo'n eigen
vakantieplaatje. Maar helaas, het is over, voorbij,
vakantie 2007 bestaat alleen nog in herinnering en aandenkens. En als
ik vroeger weer thuiskwam bleef je tenminste de dagen daarna nog in een
soort van heimweesfeertje hangen. Heimwee naar de vakantie dan, een
soort vakantieblues.
Helaas lijkt dat gevoel elk jaar korter te duren. Zal wel met het ouder
worden te maken hebben. Maar onze weken in Zweden en Denemarken waren
weer onovertroffen. Vooral de rust en de prachtige natuur zal ik
missen. Thuisgekomen was ik nog een tijdje vrij (dagen zat), maar echt
zin om achter de PC te kruipen om bijvoorbeeld te bloggen had ik niet.
Trouwe lezers, hierbij mijn excususes.
Volgende week begint dus het werk weer. Maar niet helaas. Want
- en
daar had ik nog niets over verteld - ik begin in een nieuwe functie. De
wonderen zijn dus echt de wereld nog niet uit. Ik wil er nu nog niet
veel over vertellen, ik hou het even spannend. Ook voor mezelf. Maandag
weet ik veel meer en heb dus ook veel meer te vertellen. Maar dat ik er
zin in heb moge duidelijk zijn.
En op dezelfde dag heb ik ook een afspraak met de bedrijfsarts. En ik
kan hem alleen maar positiviteit melden. Dus werktijduitbreiding ligt
in het verschiet. En aangezien ik nu 28 uur per week zit is het niet
moeilijk te bedenken waar ik dat naartoe wil hebben.
Ik moet weer even wennen aan het gebruik van een toetsenbord,
dus ik
ik nog niet voerdjiven. Zie je wel, daar heb jet het al, ik bedoel dus overdrijven.
Ik stop snel. Tot binnenkort.