Dit zijn wij, Alex, Edwin, Marjan, Christian en vooraan Vera Vonk. Om
die tweede van links gaat het. Dat ben ik dus, Edwin Vonk, 49 jaar en sinds augustus 2004 weet ik dat ik de Ziekte van Kahler
(Multipel Myeloom) heb. Onze ervaringen (en meer) zijn te volgen via
deze site. 
| Home >> blogarchief >> september 2005 |
 |
 |
 |
 |
 |
nr. 51 Off day (27 sep. 2005)
Ja, waarde lezer, u leest het goed. Vandaag had ik een off-day. Ik voelde me vanochtend al erg moe (najaarsmoeheid?) en dat werd eigenlijk alleen maar erger. In de avond werd ik ook een beetje rillerig. Misschien word ik wel gewoon ziek. Je weet het niet. Maak me geen zorgen hoor, maar nu dient zich iets aan waar ik geen rekening mee had gehouden. Op 1 oktober moet ik namelijk 100% aan het werk zijn om geen last te hebben van de Wet Poortwachter. En dat gaat ook wel lukken, want sinds 12 september werk ik al full-time. Maar dan moet ik niet een een of ander ordinair griepje krijgen of zo. Lekker systeem, zometeen moet ik nog verlof opnemen om 'normaal' ziek te kunnen zijn. Begrijpt u 'm, begrijp ik 'm. Vandaag is weer een BN-er aan kanker bezweken. Willem van de Sande Bakhuyzen, regisseur van o.a. Pleidooi, Oud Geld en diverse films zoals Lepel en Cloaca. In het jaar dat hij ziek was issie als een gek aan het werk geweest; drie films gedraaid. De laatste gaat morgen in premiere. 'Leef!' heet de film. Nu wilde ik een hierover snedige opmerking plaatsen, maar dat lijkt me niet gepast. Toch grijpen dit heengaan me weer aan, terwijl ik inmiddels wel dacht al wat eelt op mijn ziel te hebben. Er is dus nog hoop voor me. Brand een kaarsje voor me...
nr.50 Verlof (25 sep. 2005)
Nu het 'normale' leven weer een beetje begint en ik de draad weer aan het oppakken ben doe je ook weer eens dingen die je lang niet hebt gedaan. Verlof nemen is zo iets. Gisteren (vrijdag) was het zo ver. Ik heb een verlofdag genomen. Wel een beetje vreemde gewaardwording hoor, om nu thuis te zijn, maar niet ziek thuis. Ik had toch nog een aantal dagen staan, dus het kon makkelijk. Ik merk, nu ik mijn tweede ziektejaar ben ingegaan, dat ik vaak terugdenk aan wat ik vorig jaar om deze tijd deed of waar ik was. Ik zat bijvoorbeeld een jaar geleden in mijn eerste chemokuur en had nog geen idee wat er allemaal op me af zo komen. Achteraf gezien maar goed ook. Zo, ik zie dat ik moet stoppen, het is tijd is voor mijn pilletjes...
nr.49 Schuifpui (20 sep. 2005)
Defect wassie, onze schuifpui. Die ellendige constructie van aluminium en glas ging afgelopen zondag dicht, maar niet meer open. Wat we ook probeerden, hij was dicht en hij bleef dicht. En wat moet je dan. Visioenen van niet meer te openen puien die uit de gevel verwijderd moesten worden, omdat zelfs de specialisten ze niet meer open kregen plaagden mij in mijn dromen. Vandaag dan maar een slotenmaker gebeld. Je voelt je overgeleverd aan voorrijkosten en een mopperende overgewicht, waarvan de spijkerbroek met moeite door bretels opgehouden wordt en waarvan de lichtste buiging van de rug een flink deel van de bilspleet ten toon stelt. ("kan ik bij u pinnen?", "ja hoor, haal uw pas maar door de gleuf"). Dat bleek achteraf gelukkig erg mee te vallen. Een vriendelijke Amsterdammer uit Muiderberg is twee uur voor me bezig geweest, heeft de boel prima gefikst en komt morgen nog terug, omdat hij het vandaag niet naar zijn zin netjes af kon werken. En dat voor €45,00 en geen voorrijkosten. Bovendien werkt hij heel veel voor de Belastingdienst (bij in beslagnames e.d.) dus is het bijna een collega. In ieder geval kunnen wij de tuin weer in...
nr. 48 Werk zat (19 sep. 2005)
Het weekend zit er weer op. Zoals verwacht werd de zaterdag op hockeyvelden doorgebracht. Vera was ziekjes, dus dat scheelde één veld. De twee resterende wedstrijden werden op fenomenale wijze beslist (8-1 en 4-1) dus dat zit wel snor. Gelukkig was het mooi weer. Maakt het ff leuker. Des zondags naar de bios. Voor nop zoals ik in mijn vorige blog meldde. Leuke film, een aanrader. Als je van het genre houdt tenminste. De kinderen gingen naar Zoop in Afrika. Moet ik dus toch Bionda missen. Ik begin trouwens wel weer te merken dat de werkzaamheden weer hervat zijn. Ik werk nu bij een afdeling waar ik op verzoek administratieve werkzaamheden automatiseer door er met MSAccess applicaties voor te maken. Nu is het automatiseren van administratieve werkzaamheden met MSAccess een hobby van me, dus wat wil een mens nog meer. Mijn werk is nu mijn hobby. Of was het nou andersom. De opdrachten komen nu ook binnen. Ben net bezig de eerste applicatie af te ronden en op te leveren en ik heb al 3 opdrachten liggen. Ik ben dus in ieder geval tot het eind van het jaar onder de pannen...
nr.47 Gelukt! (16 sep. 2005)
Het is nu vrijdag, zo rond een uur of elf en ik realiseer me dat ik vandaag toch een mijlpaal heb bereikt. Mijn eerste werkweek sinds lange tijd zit er op. Went trouwens wel onaangenaam snel hoor. Niet dat ik het niet leuk vind om weer aan de slag te gaan, maar je zit toch al gauw weer in het normale ritme. Alsof er niets is gebeurd. En dat is natuurlijk niet zo. Maar nu gaan we eerst genieten van het weekend. Hoewel, morgen moeten er weer allerlei hockeyvelden bezocht worden, want het is 'uit-weekend' en dati is geen pretje met deze benzineprijzen. En zondagochtend naar de film. Hoezo? Nou zo: belactie van de Tros-kompas. Doe ik bijna nooit en als ik het doe altijd tevergeefs. Behalve deze week. Resultaat; twee kaartjes voor Pride en Prejudice (of was het nou Sense en Sensibility? Nee, de eerste). In onze gloednieuwe digitale bios in Almere die alweer bijna failliet is. Ben benieuwd...
nr.46 Fulltime (15 sep. 2005)
Deze week gaat het hoogst waarschijnlijk gebeuren. Een volledige werkweek! Eerder dan verwacht, maar het gaat -mag ik wel zeggen- erg goed met me de laatste tijd. Dus waarom niet... Vandaag belde mijn specialist met de uitslag van het bloedonderzoek van vorige week. Hij belde naar huis en ik was er niet (zat op m'n werk). Hij vertelde Marjan dat het een wereld van verschil was, qua uiterlijk dan. En toen was ik nog niet eens naar de kapper geweest. Met mijn bloed was alles trouwens picobello (wie zegt dat trouwens tegenwoordig nog). Nou, morgen nog één dagje en dan is het weer weekend. Heerlijk...
nr.45 Kaftpapier (12 sep. 2005)
Sommige kinderen zijn knutselwonders. Van eierdozen, papier, lijm en schaar worden ware kunstwerken gefabriceerd, van K'nex worden hele machinerieën gemonteerd, van Lego wordt Madurodam nagebouwd. Onze kinderen behoren helaas niet tot die groep. Dat bleek deze week weer. De oudste twee gaan naar de middelbare en dus moest er gekaft worden. Nou moet ik bekennen dat Christian (de jongste van de twee) het er aardig af bracht). Had wel hulp nodig, maar het ging redelijk. Met de oudste is het een hopeloze zaak. Één boek gedaan; hoeken eruit geknipt, plakband scheef en - hoe krijgt-ie het voor mekaar - zijn boek dicht gekaft. Je jon het wel openslaan, maar de bladen zaten onder het kaftpapier verstopt. Nou ja, nog maar 5 jaar te gaan... Ben trouwens vorige week naar de kapper geweest, was best nodig. Je gelooft het niet, maar ik zie er weer net zo uit als voordat ik ziek werd (positief opvatten svp). En ook ben ik nog naar het ziekenhuis geweest voor bloedonderzoek. Morgen de uitslag, altijd weer spannend. Tot morgen...
nr.44 Back home (5 sep. 2005)
Zo. Zomer 2005 viel dus tussen 18 augustus en 5 september. En dat was precies de periode dat wij op de camping in Driebergen vakantie aan het vieren waren. We hebben tot het allerlaatst volgehouden; gisterenavond om 9 uur waren we thuis. Ik heb het erg leuk gehad hoor, maar ik ben toch enigszins blij dat we weer terug zijn, want ik moet nodig naar DE KAPPER!!! Wie had dat nou gedacht. Dat ik mijn inmiddels van Van Bommmelkrulletjes (ja, dames) voorziene scalp nu alweer zou moeten laten bijsnoeien. Deze week gaan ook de jongens voor het eerst naar de 'middelbare'. De zenuwen zijn toch wel een beetje merkbaar. Alex gaat morgen en Christian begint woensdag. Vera is vandaag naar groep 5 gegaan. Gelukkig maar, want ze liep al een paar dagen te brullen dat ze naar school wilde. Waar vind je zo'n kind. Morgen is het voor mij ook weer een beetje spannende dag, omdat ik weer een afspraak in het ziekenhuis heb, voor het eerst weer in het Flevoziekenhuis. Hoefde nog geen bloed te laten prikken, dus het zal eerst wel weer een praatje pot worden. Ik moet eigenlijk binnenkort ook weer een botpunctie ondergaan, dus ik heb wel iets om naar uit te kijken. Die arts zal trouwens wel opkijken als ie zo'n zongebruinde middelbare (jong durf ik niet meer te zeggen) god zijn kantoor binnen ziet veren. hadden we een jaar geleden ook niet gedacht. Morgen het resultaat...