Dit zijn wij, Alex, Edwin, Marjan, Christian en vooraan Vera Vonk. Om
die tweede van links gaat het. Dat ben ik dus, Edwin Vonk, 49 jaar en sinds augustus 2004 weet ik dat ik de Ziekte van Kahler
(Multipel Myeloom) heb. Onze ervaringen (en meer) zijn te volgen via
deze site. 
| Home >> blogarchief >> oktober 2005 |
 |
 |
 |
 |
 |
nr.52 Tom Tom (6 okt. 2005)
Gelukkig viel het vorige week mee. Ben gewoon een keer 'normaal' beroerd geweest, ziekte van Le Mans (24 uurs-race). Het is een behoorlijk druk weekje geweest, waardoor ik niet eerder te tijd had om te bloggen. Het begon zaterdag al met onze dagvuller, hockey. Ik reed met de coach van Alexander mee naar Laren (Laren uit, altijd lastig). Nou had de beste man net een Tom Tom van zijn baas gekregen. U weet wel, zo'n Wegwijs-Piet in een kastje met een zwoele vrouwenstem. Nu hoorde ik trouwens laatst dat je er andere stemmen voor kunt downloaden, waaronder ook een Surinaamse ("Hé, màn, fawaka, ga hier rechts met die vette pattas van je.."). Enfin, wij rijden. Maar van mevrouw moesten we de A6 op richting de A1. "moesten we niet de andere kant op", zei ik (want we wisten allebei de weg). "Ja, maar volgens dat ding dus niet", was het antwoord. ik begon nattigheid te voelen. 15 minuten later de afslag Laren genomen en net binnen de bebouwde kom maken we een noodstop. "Wat is er", zei ik geschrokken. "Hoorde je dat dan niet, we moeten hier rechts". "Maar we weten toch allebei dat we rechtdoor moeten?". "Niks mee te maken, als dat ding zegt dat we rechtsaf moeten, doen we dat". Aldus geschiedde, de wagen werd levensgevaarlijk gekeerd om te starten met de toeristische route door het pittoreske dorpje. "Op de volgende kruising rechtsaf". Ja, dat kon dus niet op deze vijfsprong. Gelukkig heb je ook een kaartje, dus hielden we maar links aan. Na diverse smalle straatjes - nooit geweten dat die er waren - klonk het verlossende "bestemming bereikt". We bleken voor de fietsenwinkel te staan. "Niet goed hè. Heb je ook zo'n papieren ding, hoe heet het ook al weer". "Het stratenboek ligt in het dasboardkastje" zuchtte het naast me. En zo reden we korte tijd later toch nog het hockeyterrein op. Helaas hebben we niet gewonnen (altijd lastig, in Laren). Op de terugweg herinnerde alleen de zwarte aan de voorruit gekleefde zuignap nog aan de Tom Tom.