pagina
site 
extern
nr.112 Damocles (23 oktober 2007)
Damocles was in de Griekse oudheid een hoveling vanDionysus de Oudere, tiran vanSyracuse. Hij was een vleier die tegen Dionysius zei hoe jaloers iedereen wel op hem was. Dionysius bood hem daarop op een dag een banket aan in zijn paleis, maar boven zijn hoofd had hij een zwaard aan een paardenhaar gehangen om het gevaar te laten zien, waardoor iemand die gelukkig of machtig is, voortdurend wordt bedreigd.
En zo voelt het eigenlijk ook, alsof het zwaard van Damocles boven ons hoofd hangt. Zeker weer deze week, want er waren weer vier maanden voorbij en dus mocht ik weer een controlebezoekje aan het ziekenhuis brengen. Elkde dag dicherbij die afspraak lijkt de paardenhaar iets dunner te worden. Gelukkig hang het zwaard nu weer stevig aan het plafond, want alles was OK en ik hoef pas over 4 maanden weer terug te komen. Nou ja, bijna alles, want 1 uitslag was nog niet binnen, de M-proteďne. Daar wordt ik volgende week over teruggebeld. Toch nog even afwachten dus, maar echt zorgen maak ik me niet hoor.
De longontsteking is gelukkig bezweken aan de antibiotica, dus ook op dat front gaat het een stuk beter. En dat kwam goed uit, want vorige week was het herfstvakantie en had ik lekker een aantal dagen vrij genomen. We zijn een paar dagen er opuit geweest, naar Paleis Het Loo, Naturalis, Zwarte Markt en als slotstuk de voetbalwedstrijd AZ – sc Heerenveen. Maar daarover hebben we het niet meer; in de laatste 20 seconden de wedstrijd verliezen hebben we als gezin collectief verdrongen.
nr.111 Co-assistent (16 oktober 2007)
Twee weken terug zat ik naar de nieuwe tv-serie De Co-assistent te kijken. Van de hoofdrolspeelster - Hanna Verboom - werden röntgenfoto's gemaakt. Mijn gedachten gingen terug naar het moment dat ik hetzelfde onderging, toch alweer enige tijd geleden.
Een dag later, o
toeval, stond ik weer in dezelfde
houding achter het
fotoapparaat om
afbeeldingen van mijn bovenkant te laten maken. Je verzint het niet!
Het ging wederom om de longetjes. Ik was die ochtend toch maar even
langs de huisarts gegaan, omdat ik een koutje te pakken had, veel moest
hoesten en mezelf ook niet lekker voelde. En ja hoor: "gaat u maar even
langs het ziekenhuis". Dus thuis voor de zekerheid even een
noodpakketje gehaald, bestaande uit tandenborstel, tandpasta, boek en
medicijnen want voor je het weet houden ze je.
En ik moest nog naar de spoedeisende hulp ook! Zo erg was het toch niet? Affijn, je komt daar binnen, wordt gelijk op een bed gelegd (ze kennen me al) en ja hoor, daar is ze al; de co-assistent. Niet Hanna, maar deze vond ik eigenlijk nog leuker. Tot ze met een infuusnaald aan kwam zetten. "Is dat nu nodig", vroeg ik. "Nou, dan zittie er vast in" was het antwoord, waardoor ik me niet 's avonds weer thuis zag zitten. Nu had ik het vrij koud en was er geen ader te vinden waar je nou es lekker een infuusnaald in kon zetten, dus dat werd toch maar even gewoon bloed prikken.
Om een lang verhaal kort te maken; het viel gelukkig
mee, alhoewel ik wel een longontsteking had. Omdat ik geen koorts en/of
pijn had mocht ik met een antibioticakuur weer lekker naar huis. Het
gaat nu weer een stuk beter, maar u begrijpt dat het bloggen er wel een
beetje bij in is geschoten. Bij deze dus goed gemaakt, tot de volgende
keer!
