Dit zijn wij, Alex, Edwin, Marjan, Christian en vooraan Vera Vonk. Om
die tweede van links gaat het. Dat ben ik dus, Edwin Vonk, 49 jaar en sinds augustus 2004 weet ik dat ik de Ziekte van Kahler
(Multipel Myeloom) heb. Onze ervaringen (en meer) zijn te volgen via
deze site. 
| Home >> blogarchief >> oktober 2009 |
 |
 |
 |
 |
 |
nr.223 - 23 oktober 2009
Hulpmiddelen. Ik ben aardig voorzien van hulpmiddelen. Zo heb ik krukken, een looprek, een WC-verhoger, een douchekruk en natuurlijk een bed.
In de kamer. Wel een mooi bed overigens. Volautomatisch. Alles kan omhoog en omlaag in delen of helemaal. Ik noem het maar mijn eigen Bedford, naar die vrachwagentjes die je vroeger veel zag rijden.
Maar ja, met een bed in de kamer overschrijd je wel een soort van psychologische grens. Een bed in de kamer voorspelt meestal niet veel goeds, kan een soort eindstation zijn.
Daar wilde ik dus zo snel mogelijk van af. Nu ik weer beter ter been ben kan ik ook weer de trap op. En heb inmiddels alweer een week in mijn eigen bed geslapen.
Gisteren is de hele bups opgehaald. Behalve de krukken. Die houd ik nog even in gebruik, hoewel dat steeds minder wordt. De kids vinden het wel jammer, van dat bed. Kan je zo lekker huiswerk in maken.
nr.222 - 16 oktober 2009
Wammes Waggel. Er zijn inmiddels een paar weekjes gepasseerd en is er best veel gebeurd. Met mijn been gaat het een stukbeter. Ik mag 'm weer gaan be
lasten en loop al hele enden zonder kruk. Ja, in huis dan wel te verstaan. Ik heb daarbij wel een apart, waggelend loopje ontwikkeld. Dat moet verdwijnen, maar heeft me de bijnaam Wammes Waggel opgeleverd.
Therapie. Mijn schouder is inmiddels bestraald en ook daarmee gaat het erg goed. Nu vraag ik mij af of dat alleen van de bestraling komt. Ik heb namelijk ook therapie gehad. Craniosacraal therapie. Van Janny, die ik ken van de Nordic Walking groep. Verging ik eerst van de pijn in mijn schouder, daarna was het aanmerkelijk minder. Ook had ik veel meer energie. Na pas twee behandeling heb ik er al veel baat bij ge
had.
De chemokuur lijkt ook aan te slaan. De M-proteïne is gedaald van 14 naar 11. Eindelijk weer eens wat goed nieuws dus. Hopen dat het doorzet.
Werken. En ik ben maar weer aan het werk getogen. Al die energie moet toch ook in wat nuttigs omgezet worden. En het ging zo goed dat ik inmiddels weer 25 uur in de week werk. En dat bevalt me prima en geeft ook weer energie. Zo snijdt hetmes aan meerdere kanten. Wie had dat een paar weken geleden gedacht, toen ik als wrakhout op op de Spoedeisende Hulp lag!
Beter. van Marjan en Vera heb ik "Beter" gekregen. Dat is de biografie van Maarten van der Weijden. Een aanrader! Het boek van Lance Armstrong kwam ik niet door. Maar tot de helft. Maar Beter boeide mij van begin tot eind. De eerste helft gaat voornamelijk over zijn ziekteperiode, de tweede meer over zijn zwemcarriére. Meest opmerkelijk vond ik zijn stelling dat je er als je kanker hebt weinig aankunt doen. "Eengedeelte van de mensen haalt het en een gedeelte niet". Een positieve instelling en een vechtersmentaliteit kunnen daar weinig aan veranderen. Zit wel wat in denk ik. Maar een positieve instellig maakt het leven wel een stuk aangenamer.
