Dit zijn wij, Alex, Edwin, Marjan, Christian en vooraan Vera Vonk. Om
die tweede van links gaat het. Dat ben ik dus, Edwin Vonk, 49 jaar en sinds augustus 2004 weet ik dat ik de Ziekte van Kahler
(Multipel Myeloom) heb. Onze ervaringen (en meer) zijn te volgen via
deze site. 
| Home >> blogarchief >> november 2005 |
 |
 |
 |
 |
 |
nr.55 Controle (21 nov. 2005)
Gisteren was het weer zover; ik had een afspraak in het Flevoziekenhuis met 'mijn'
specialist dr. Baars. Vorige week had ik al bloed laten prikken en vandaag zou ik de uitslag daarvan krijgen.
Hoewel ik mij niet echt zorgen maakte bleek ik de hele ochtend toch last van klamme handjes te hebben.
Aan het gehalte van een bepaald eiwit (IGG) is namelijk te zien hoe actief de ziekte is. Het leven zal nooit meer saai worden....
Gelukkig was alles in orde. Van dr. Baars mag ik zelfs ook weer autorijden en tegen sporten (ook hockey) had hij
geen bezwaar. Nu moet ik natuurlijk wel wat aan de conditie gaan doen, want op dit moment sla ik nog geen deuk in
een pakje boter. Ook aan het feit dat ik pas over 4 maanden terug hoef te komen blijkt wel dat het momenteel erg goed met me gaat.
nr.54 De GVR (20 nov. 2005)
Alweer naar het theater. Afgelopen donderdag naar een ouderwetse Hollandse klucht en vandaag naar de GVR,
naar het boek van Roals Dahl. Ik had geen idee wat ik kon verwachten, want hoe breng je een Grote Virendelijke Reus op de planken...
En dat bleek ontzettend leuk te zijn gedaan. Het verhaal ging over een meisje dat jarig was en als cadeau het boek De GVR kreeg.
Iedereen kende het boek en vond het zo leuk dat besloten werd het na te spelen. Met gebruik van allerlei materialen (jassen, potten en pannen, elastiekjes e.d.)
transformeerden de acteurs tot spelers in het verhaal van De GVR. En hoewel het natuurlijk een kindervoorstelling was zat je
als volwassene ook met veel plezier te kijken. Al met al was het dus een geslaagde middag. 
nr.53 Basles (1 nov. 2005)
Vandaag de eerste basles gekregen. In de middag eerst nog achter een tas aan,
want mijn Squier mag natuurlijk geen krasjes tijdens het transport op kunnen lopen.
Gelukkig zit de muziekhandel aan de overkant van de straat en
was er ook nog een redelijk geprijsde tas aanwezig.
Dat probleem was dus vlot opgelost.
De les was ontzettend leuk, eerst natuurlijk allerlei uitleg, en daarna
de eerste vingeropefening; de toonladder.. Je wil niet weten hoe snel
zo'n uur voorbijgaat! Huiswerk mee en op naar de volgende les
over twee weken.