pagina
site 
extern
nr.80 Bieslog (29 november 2006)
Ik ben een frequent bezoeker van de plaatselijke bibliotheek. Mijn voorkeur gaat uit naar de detective of thriller. Cornwell, Clancy, Mankell vinden hun weg, maar ook Irving en Evans lust ik wel. En regelmatig wordt de stelling met computerboeken met miniscule nauwkeurigheid bekeken. Zo had ik gisteren een boek over webdesign meegenomen. Thuisgekomen bleek dit boek ook een aantal bestaande websites te beoordelen. Daartussen ook Bieslog, het weblog van Wim de Bie. Hé daar had ik lang niets van vernomen. Ik wist alleen dattie iets met internet aan het doen was. Nou, dat bleek dus. Neem eens een kijkje zou ik zeggen. Er is voldoende te ontdekken. Zoals podcasts en vodcasts (filmp en geluid), maar ook bijvoorbeeld de gratis te downloaden CD De Fluiten van Ver Weg - De Wereldmuziek der Cananefaten, waaraan Henny Vrienten en Joost Belinfante hun medewerking hebben verleend.
nr.79 Verjaardag (27 november 2006)
Gisteren was het zover. Onze Christian vierde zijn verjaardag.
12 jaar al. En dat is een bijzondere leeftijd. Eindelijk legaal voorin de auto zitten, naar films voor 12 jaar en ouder en zo zijn er vast nog wel een paar extra voordelen te bedenken. Op zondag jarig, dus dat was op zaterdag boodschappen doen. Altijd een leuke bezigheid. op zaterdag. Gelukkig zijn er steeds meer supermarkten op zondag open, wat stressverlagend werkt. Met een kofferbak vol kwamen we moe maar voldaan weer thuis aan.
Eén van Christians cadeaus was een dekbedovertrek van AZ. Dat zijn pas de supporters. Die gaan zelfs met hun favoriete club naar bed. Ja, en dan gaan we weer direct door naar het volgende evenenemt; Sinterklaas. Dit jaar voor het eerst met lootjes. En surprises. Die leuke, geknutselde verpakkingen die altijd te laat worden geproduceerd. Dit laatste betekent gelukkig wel dat ik er nog even mee kan wachten. Nog geen Sinterklaasstress voor een paar dagen dus.
Volgens mij heb ik trouwens toch wel wat last gehad van die griepprik, maar dat schijnt niet abnormaal te zijn. over ziek zijn gesproken; je kan tegenwoordig bijna geen reklameblok meer bekijken of er komen allerlei ziektes in voor. Het gaat van Alzheimer to kanker en alles wat daar nog tussenpast. Om doodziek van te worden. Het lijken wel bedelbrieven, of beter bedelreklames in de BedelSter. Nog even en dan zit er een chipknipautomaat in je TV. Kan je gelijk afrekenen....
nr.78 Verkiezing (23 november 2006)
Morgen weer kiezen. Nee, ik loop niet achter. Ik heb het niet over de verkiezingen voor de Tweede Kamer van gisteren. Ik had trouwens nu eens de moeite genomen om de stemwijzer in te vullen. iet dat ik daar nou echt eens voor ging zitten, hoor. De vragen werden in hoog tempo afgewerkt, vanwege een laag conentratievermogen in dat soort zaken, maar het resultaat liet me toch even achter de oren krabben. Christen Unie. dat had zelfs ik niet verwacht. Dit kon niet kloppen. Nog maar eens doen. Dezelfde vragen dus, dezelfde antwoorden. op één na. resultaat: Partij voor de Vrijheid. Ja, van Wilders dus. Ja, dag. Weg stemwijzer. Ik ga wel op mijn eigen geestelijke vermogens af en die leidden niet tot CU of PvdV.
Ik had het dus over andere verkiezingen, namelijk die voor de TOP2000. Want die komt er weer aan. Heerlijk zometeen de hele dag luisteren met de krantepagina met de hele lijst op de keukendeur. En je om de zoveel tijd afvragen: "bij welk nummer zouden we nu zitten". Heerlijk dus. Morgen de laatste dag om te kunnen stemmen
En, oh ja, ik was natuurlijk naar het ziekenhuis geweest afgeopen maandag. Altijd weer een zenuwentoestand. maar toch sluipt er een stukje routine in. Zit je met zo'n arts converseren en zegt-ie, bijna tussen neus en lippen door, "O, het bloed was in orde, hoor". Hoorde ik dat goed. toch even vragen voor de zekerheid. Ik hoorde het goed. Wel worden mijn zenuwen aan een test onderworpen. Niet mijn mentale toestand, maar dus echt die draadjes in mijn lichaam. ik heb al eens eerder verteld dat ik door één van de medicijnen last heb van perifere neuropathe. Klinkt goed hé, maar betekent dat mijn zenuwen het bijltje erbij neergooien. Is al lekker bezig in mijn voeten en onderbenen en nu ook in mijn vingers. Typen gaat nog goed, hoor. En ze gaan dus bekijken hoe goed het er nu voor staat (we blijven positief!). Ik heb vandeweek naar een programma van Marc-Marie Huijbregts geluisterd (schitterend) en die beweerde dat mensen die chronisch ziek zijn ook eens moeten kijken naar de voordelen (let wel, dit was cabaret, dus dan mag het). En hij heeft gelijk. Het is zo. Ik heb gisteren een GRATIS griepprik gekregen. Zo zie je maar weer, elk nadeel heeft zijn voordeel.
nr.77 Prikken (17 november 2006)
Deze week was het weer zover. Er is weer een controlebezoekje in aantocht en er moest weer bloed worden geprikt. En aanstaande maandag gaat het hopelijk verlossende woord weer klinken in het door verbouwingen geteisterde Flevoziekenhuis. Je wil niet weten wat voor een bouwput het centrum van Almere nog steeds is.
Ik laat me prikken in het gezondheidscentrum hier in de wijk, lekker makkelijk, hoef ik niet naar het Flevo. Nu krijg ik altijd van tevoren al een formulier mee waarop staat waarop mijn bloed moet worden onderzocht. En ik ben kennelijk een apart geval (ook wat dit betreft), want het scheelt niet veelof er is ruimt tekort om alles aan te geven. en daar werd de prikmevrouw erg nerveus van. "O, ik weet niet of ik dat hier wel kan , hoor!". Je. en dan moet je zo'n mens toch weer even op hoor gemak stellen. "twee gele, een rode en een groen buisje". Ze heeft toch maar even gebeld of dat klopte (wat het deed). na de belofte dat ik het de volgende keer ook wel zelf wilde prikken - makkie toch? - kon ik weer huiswaarts fietsen....
nr.76 Babyfluisteren (8 november 2006)
Vorige week was De Paardenfluisteraar weer op TV. leuke film, alhoewel ik het boek - van Nicholas Evans - een stuk beter vond. Wat dat betreft kan ik de andere boeken van Evans van harte aanbevelen.
Dat dit fluisteren zich niet alleen tot paarden hoeft te beperken bleek tot mijn grote schrik toen ik vandeweek een promofilmpje voor De babyfluisteraar tegen kwam. Ik dacht eerst nog dat ik naar een aflevering van koefnoen zat te kijken, maar het bleek ECHT waar. Er is dus een man - Derek Ogilvie - die babies befluisterd. Nu zou ik zo´n vent verre van mijin kinderen willen houden, maar dat terzijde.
Het toeval wilde dat ik een paar dagen later tijdens het zappen bij de babyfluisteraar binnenviel. In een kamer saten pa, ma en de kleine spruit die niet meer was te handhaven. Twee jaar oud. Toen kam de babyfkluistrarr binnen. bijna direct vile hij jankend en krijsend op de grond, wild om zich heengraaiend. het ging hiet niet om het kind, maar om onze fluisteraar. Er bleek een direct telepatisch contact te zijn waarbij werd doorgegeven wat de kleine allemaal dwarszat. Voor mij het moment om de TV uit te schakelen en mij teleurgesteld te ruste te leggen. Onze kinderen zijn immers hiervoor al te oud en een puberfluisteraar heeft zich nog niet aangekondigd....
nr. 75 Nieuwe start (5 nov. 2006)
Een nieuwe start. Wat de vormgeving van deze site betreft dan. Want zoals u ziet is deze jongen weer flink aan het sleutelen. Dat komt omdat ik al surfend tegen een paar prima cursusen aanliep die ook nog over webdesign gingen. En ja, dan probeer je wat. Voorlopig is alleen deze pagina veranderd hoor. De andere pagina's zijn nog exact hetzelfde; klik gewoon op een link en je krijgt de oude site weer te zien. Er kan (en zal) nog best het een en ander veranderen, dus niet schrikken de volgende keer.
Gelukkig voel ik me langzamerhand weer wat beter, al heb ik nu weer een flinke verkoudheid te pakken. Het is nu toch echt wel bewezen dat ik een stuk vatbaarder voor dat soort dingen ben. Tempo vaart er wel bij, want de zakdoeken zijn niet aan te slepen. Aanstaande donderdag heb ik een afspraak met een buro dat me gaat helpen in mijn strijd tegen de vermoeidheid. is door mijn bedrijfsarts geregeld en ik ben erg benieuwd wat ik daarvan kan verwachten. Een goed resultaat zou erg mooi zijn, dus daar ga ik voor.
Afgelopen donderdag waren we in de rouw. Onze parkiet is van ons heengegaan. Nee, niet weggevlogen, maar 's ochtends vond ik hem dood in zijn kooitje. Hij was een paar weken terug al niet in goede doen, maar leek goed hersteld. We wisten niet hoe oud hij -ja Lulu was een hij- was, dus misschien is de leeftijd fataal geworden. nu denkt u misschien: "ach, zo'n vogeltje, wat maakt dat nou uit", maar bij ons was de impact groot. En dan maakt zo'n sterfgeval natuurlijk ook een boel door vader veroorzaakt verdriet los bij (niet alleen) de kids. 's Middag hebben we Lulu begraven, in de gemeentetuin achter het huis. Moet ik niet te lang bij stil blijven staan, want dat was toch erg emotioneel. Ik hoop dat dit het voorlopig was wat sterfgevallen betreft...
Iets anders. Enige tijd geleden schreef ik over een TomTom. Of liever, wat daar niet goed mee kan gaan. Nu reed ik gisteren mee naar een hockeywedstrijd van Alexander en zat ik voor de derde keer in een auto met TomTom. En ja hoor, dat apparaat wist weer niet waar we moesten zijn. Met kaart en routebeschrijving bleek het weer een eitje. Dat is dus een (negatieve) score van 100%. Ook dergelijke ervaringen? Laat het me weten!
