pagina
site 
extern
Inleiding
Het multipel myeloom (ziekte van Kahler) is een kwaadaardi
ge ziekte van de zogenaamde plasmacellen. Bij deze ziekte is er sprake van een overmatige productie van abnormale plasmacellen. Deze tasten niet alleen de botten aan, maar verhinderen ook de productie van de normale bloedcellen.
Bloed bevat drie soorten cellen:
- rode bloedcellen
- witte bloedcellen
- bloedplaatjes
Al deze cellen worden aangemaakt in het beenmerg, de centrale zachte massa van het bot. De witte bloedcellen behoren tot het immuunsysteem, dat het lichaam tegen ziekteverwekkers beschermt. Een deel van de aangemaakte witte bloedcellen komt niet in het bloed terecht, maar ontwikkelt zich elders in het lichaam tot plasmacellen. Deze produceren antistoffen (bepaalde eiwitten) die het lichaam beschermen tegen allerlei schadelijke stoffen en daarmee tegen ziekten en infecties. Soms ontstaat er een kwaadaardige woekering van plasmacellen. Deze tasten vervolgens het bot aan. Waar afgebroken bot wordt opgevuld door plasmacellen ontstaan ophelderingen, die op een röntgenfoto zichtbaar kunnen worden gemaakt. Is er één zo'n opheldering, dan spreken we van een plasmacytoom. Meestal zijn het er echter meer, in dat geval is er sprake van multipel myeloom, ook wel de ziekte van Kahler genoemd. De botten waarin deze ziekte het vaakst voorkomt, zijn het bekken, de wervels, ribben en schedel. Ook maken de plasmacellen extra paraproteïnen (bepaalde antistoffen) aan. De abnormale woekering van plasmacellen met de bijbehorende antistoffen staat de vorming van andere bloedcellen in de weg.
Invloed op de botten
Het multipel myeloom heeft ook een nadelige invloed op de botten. De abnormale plasmacellen maken stoffen die tot verhoogde afbraak van botweefsel kunnen leiden. Dit heeft ontkalking van het skelet tot gevolg. Omdat de plasmacellen zich via het bloed versp
eiden, is het multipel myeloom meestal in alle botten aanwezig. Op plaatsen waar meer dan 30% van het bot is verdwenen, ontstaan zwakke plekken. Op deze zwakke plekken kunnen gemakkelijk botbreuken optreden.
Invloed op de bloedaanmaak
Bij sterke toename van het aantal
afwijkende plasmacellen in het beenmerg wordt de normale bloedaanmaak
geleidelijk verdrongen. Dit heeft tot gevolg dat het aantal gezonde
plasmacellen, die normale antistoffen maken, afneemt. Dit heeft een
verminderde weerstand tot gevolg.Verder komt door de woekering van
afwijkende plasmacellen de productie van rode en witte bloedcellen en
soms ook de productie van bloedplaatjes in de verdrukking. Dit uit zich
in bloedarmoede, een verhoogde vatbaarheid voor bacteriële
infecties en een verhoogde kans op het krijgen van blauwe plekken en
het langer nabloeden van wondjes.
Oorzaken
Over de oorzaken van het multipel myeloom is nog weinig bekend. Mogelijk spelen chronische ontstekingen een rol. Door de voortdurende prikkeling van het afweersysteem als gevolg van deze ontstekingen, kunnen plasmacellen ontsporen.Met speciale onderzoekmethoden wordt bij vrijwel alle patiënten een bepaalde afwijking in één of meer chromosomen (de erfelijke informatie in een cel) aangetroffen. Die afwijking is er alleen in de kwaadaardige cellen. Op dit moment is nog onduidelijk wat het verband is tussen deze bevindingen en het ontstaan van het multipel myeloom. Wel hebben bepaalde chromosoomafwijkingen een ongunstig verloop van de ziekte tot gevolg. Evenals alle andere soorten kanker is het multipel myeloom niet besmettelijk.
Verwante beenmergziekten
Er zijn beenmergziekten waarbij - net als bij het multipel myeloom - sprake is van ontsporing van plasmacellen. MGUS - Verwant aan het multipel myeloom, maar niet behorend tot de kwaadaardige aandoeningen, is de ziekte MGUS (monoklonale gammopathie). In dit geval is er sprake van een zeer klein aantal afwijkende plasmacellen die wel hetzelfde M-proteïne produceren, maar waarbij geen sprake is van ongecontroleerde groei. Uiteindelijk blijkt, dat zich bij 20% van de patiënten met MGUS na vele jaren het multipel myeloom ontwikkelt. Solitair plasmacytoom - Bij het multipel myeloom zijn de afwijkende plasmacellen verspreid in álle beenmerg ruimtes. Als er sprake is van groei van plasmacellen op één plaats en er nog geen verspreiding in het beenmerg is, spreekt men over solitair plasmacytoom. Vaak breidt een plaatselijke woekering zich later toch nog uit door het beenmerg. Als het solitair plasmacytoom in een beginfase verkeert, is de ziekte goed te behandelen en bestaat er een goede kans op genezing.
